دوستت دارم‌ها را نگه می‌داری برای روز مبادا، دلم تنگ شده‌ها را، عاشقتم‌ها را… این‌ جمله‌ها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمی‌کنی! باید آدمش پیدا شود! باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد! سِنت که بالا می‌رود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکرده‌ای و روی هم تلنبار شده‌اند! فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.! صندوقت سنگین شده و نمی‌توانی با خودت بِکشی‌اش… شروع می‌کنی به خرج کردنشان! توی میهمانی اگر نگاهت کرد... 

مادرم میگفت عاشقی یک شب است و پشیمانی هزار شب است پشیمانم که چرا یک شب عاشقی نکرده ام دکتر شریعتی «يک بحث اساسی و مهم که معمولا در ذهن همه ما مخلوط میشود، تفکيک دو مسألۀ دور از هم است: تفکيک سنت از مذهب.» 21/221  Read More →

آن روز که همه به دنبال چشمان زيبا هستند تو به دنبال نگاه زيبا باش .. . - کلمات قصار / دکتر شریعتی خدایا : مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان. اضطرابهای بزرگ غمهای ارجمند و حیرتهای عظیم را به روحم عطا کن. لذت ها را به بندگان حقیرت بخش و دردهای عزیز بر جانم ریز.  Read More →

عشق تنها کار بی چرای عالم است چه، آفرینش بدان پایان می گیرد معشوق من چنان لطیف است، که خود را به “بودن” نیالوده است، که اگر جامه ی وجود بر تن می کرد ، نه معشوق من بود، دکتر علی شریعتی مجموعه آثار 33 حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود کاش بجای نشان دادن زخمهای تنش افکارش را نشانمان می دادند  Read More →

رنج تلخ است ولي وقتي آن را به تنهايي مي کشيم تا دوست را به ياري نخوانيم، براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند طعم توفيق را مي چشاند و چه تلخ است لذت را “تنها” بردن و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن و چه بدبختي آزاردهنده اي ست “تنها” خوشبخت بودن در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند ياد “تنهايي” را در سرت زنده ميكند “تنها” خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است ” تنها” بودن ، بودني به نيمه است و من براي نخستين بار... 

به نظاره آسمان رفته بودم گرم تماشا و غرق در این دریای سبز معلقی که بر آن ، مرغان الماس پر ستارگان زیبا و خاموش ، تک تک از غیب سر می زنند و دسته دسته به بازی افسون کاری شنا می کنند . —– آن شب نیز ماه با تلالؤ پر شکوهش —– که تنها لبخند نوازشی است —– که طبیعت بر چهره ی نفرین شدگان کویر می نوازد ، —– از راه رسید و گل های الماس شکفتند —– و قندیل زیبای پروین – که هر شب ، —– دست ناپیدای الهه ای آن را از گوشه ی آسمان ، —– آرام آرام به گوشه ای دیگر می برد – سر زد . و آن...