روح خویشاوند

حرف هایی هست که کلماتش همچون سپند بر آتش ، مجمر روح بی قرارند و آدمی را سراسیمه و بیتاب همچون روح سرگردان از شهر و دیار برون می کشانند و جستجوی مخاطب همچون مولانا قونیه بر لب استخر آبی و یا همچون «مهر» آغوش مرم محرابی و یل همچون سلمان پاک ، خلوت سوزان و تشنه صحرایی و یا همچون همام سایه روشن مرموز و پر سخن نخلستانی و یا همچون علی … هیچ جا…هیچ کس…

اما…

چرا، در آن نخلستان های آشنایی که علی درد های پنهانیش را در سایه مهتاب نا پیدایش پوشیده می گریست؟

خود خواهی های بزرگ با «آوازه» و «عشق» سیراب می شوند اما دردمندی ها و اضطراب های بزرگ در انبوه نام و ننگ ، در گرمای مهر و عشق همچنان بی نصیب می مانند . اندیشه ای که را به رنگ و طرحی دیگر می فهمد ، «خود» را چشمه نهرهای غیبی و صحرای وزشهای غریب می یابد ، تنها و تنها در جستجوی « آشنا » است

خوشاوندی روح نیاز روح هایی است که در این« نشأه » بیگانه مانده اند.

بیگانگی عالم بیکران «وجود » را تنگنایی آور می کند و آنکه در سلول تنگ و تاریکی به زندان مجرد محکوم است ، می شنود که آشنایی را آورده اند ، سقف سلولش ورای آسمان فرا می رود ، و دیواره هایش از هر آن سوی افق های زمین دور می شود و زندانش را اقلیم آشنایی می یابد از چهار جهت محدود به « او »!

روحی که «پیام » دارد نه مرید می طلبد و ، نه عاشق، در رهگذر عمر چشم انتظار ایستاده است و «وجود»ش « ندا » یی است که آشنایی را می خواند و حیاتش «نگاهی» که در انبوه  این صورتک های مکرر و بی مسئولیت و بی انتظار و بی اضطرابی که بیهوده می گذرند ، چهره ی مانوس و محرم خویشاوندی را بیابد که بر آن موجی از «حیرت» افتاده است و دو نگاهش همچون دو کودک گم کرده مادر ، در این دنیای بی پناه آواره اند

هبوط …

مطالب مرتبط

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
Notify of
Tarikhema.org